Cogarta na Talún

Domhan fuaime

Domhan guthanna

Domhan torainn

Domhan solais

Domhan dorchadais

Domhan gorm

Cogarta na gaoithe arda,

Brionglóidí ag eitilt mar caora páipéir,

Síocháin i mbreathna solais maidine.

Domhan buí

Gáire i bpáirc an fhómhair,

Solas na gréine ag damhsa ar fhuinneoga,

Áthas ag séideadh i mbáisteach óir.

Domhan dearg

Dóiteán fola beo agus cróga,

Rósanna ag bláthú i scéalta atá á insint,

Croí atá dána, grá nach bhfacthas riamh.

Chuir tú mé le chéile as cré agus uisce,

Léim do shála saoil isteach ionam le tine agus aer.

Ach d’úsáid mé thú,

Ach d’úsáid mé go mícheart thú,

Agus anois, mo phláinéad dhil, tá tú ag caoineadh mar gheall orm.

Ach fós, i measc an tsíochána idir na báistí,

Cloisim do chogarta, bog cosúil le ceol binn,

Ag glaoch orm ar ais chuig na fréamhacha, áit a dtosaíonn an saol,

Go talamh ársa ina gcoimeádann dóchas go deo.

Buille na cré faoin mo cosa,

Anáil an aeir, géar agus bog,

An tine ag dó i mo chroí,

Agus tonnta ag canadh ar an gcósta.

Glaoch na talún, an aeir, an tine agus na farraige,

Gealltanas síoraíocht an tsaoil.

---